انشاء الله تا چند روز دیگه قسمت انگلیسی بهتر فعال میشه و قسمت های فرانسوی (French) . آلمانی (Deutsch) . چینی (Chinese). هندی (Indiana ) . روسي (Russian ) اسپانيايي (Spanish). تركيه اي (Turkish) . اردو (Urdo )  به راه می افته .

اِذا اَحَبَّ اللهُ عَبْداً اِبْتِلاهُ لِيَسْمَعَ تَضَرُّعَهُ . 

وقتي خداوند متعال بنده اي را دوست دارد ، وي را مبتلا سازد تا زاري او را بشنود .

با تو هستم با تو اي نيكوسرشت         قصّه رنج تو را بايد نوشت

تــويـي اي هـمـــراز مــن مــــــادرم         تويي دشت محبّت مادرم

مرغ دل من باز شبونه از لحظه پرواز مي خونه

گلي كه زيباست گلِ ياسه گلي كه غوغاست گل ياسه

گلي كه مصداق تولّاست گل ياسه حضرت زهرا گل ياسه

عطا كند به تو امشب خدا عطاي بهشتي عطاي اوست عزيزي چو هوريان بهشتي

مهي كه گشته جهان روشن از فروغ جمالش خدا به سوره كوثر بيان نموده كمالش

علي وليّ خدا مفتخر ز همسري او به افتخار امامان همه ز مادري او

تمام اهل جهان جيره خوار سفره جودش خداي كرده مباهات از قيام و سجودش

ای احمد اگر تو نبودی آسمان ها و زمین را نمی آفریدم و اگر علی نبود تو را نیز نمی آفریدم  و نیز اگر فاطمه نبود تو و علی را  نمی آفریدم.

بسم الله الرحمن الرحیم ....

با تو نجوا دارم
ای آنکه در هر جا تو هستی
باشد که صدایم را بشنوی

برا تعجیل در فرج آقا صلوات فراموش نشود

(اللهم صلی علی محمد وآل محمد و عجل فرجهم)

فرستاده شده توسط مریم

بسم الله الرحمن الرحیم
ما زار زنان روز الستیم ...چون، فاطمه ، بین در و دیوار فتاد
کاش خدا هر چی رو میگره ،گریه و زاری رو دیگه نگیره

به نام خداوند خوبی ها
ای فاطمه را شمیم کی می آیی      جان بخش تر از نسیم کی می آیی

یابن الشهب الثاقبه کی می تابی        یابن النبا العظیم کی می آیی

فرستاده شده توسط عاشق خدا

اِذا اَحَبَّ اللهُ عَبْداً اِبْتِلاهُ لِيَسْمَعَ تَضَرُّعَهُ . 

وقتي خداوند متعال بنده اي را دوست دارد ، وي را مبتلا سازد تا زاري او را بشنود .

در این قسمت به سبب نزدیک شدن به میلاد حضرت زهرا ( س ) چند عکس قرار داده ایم . اگر مایل بودید وارد شده و فیض آن بهره مند شوید . http://booyehbehesht-za.blogfa.com

بسم الله الرحمن الرحیم

امشب دلم به یاد شهیدان گرفته است
در سینه ام غمی دوباره جان گرفته است

تا لحظه های پیش دلم گور سرد بود
اینك به یمن یاد شما جان گرفته است

در آسمان سینه من ابر بغض خفت
صحرای دل بهانه باران گرفته است

از هر چه بوی عشق تهی بود خانه ام
اینك صفای لاله و ریحان گرفته است

فرستاده شده توسط مریم

من بچه شاه عبدالعظيم هستم و درخانه‌اي به دنيا آمده و بزرگ شده‌ام كه درهر سوراخش كه سر مي‌كردي به يك خانواده ديگر نيز برمي‌خوردي.

اينجانب - اكنون چهل و شش سال تمام دارم. درست سي و چهار سال پيش يعني، درسال 1336 شمسي مطابق با 1956 ميلادي در كلاس ششم ابتدائي نظام قديم مشغول درس خواندن بودم. در آن سال انگليس و فرانسه به كمك اسرائيل شتافته و به مصر حمله كردند و بنده هم به عنوان يك پسر بچه 12-13 ساله تحت تأثير تبليغات آن روز كشورهاي عربي يك روزي روي تخته سياه نوشتم: خليج عقبه از آن ملت عرب است. وقتي زنگ كلاس را زدند و همه ما بچه‌ها سر جايمان نشستيم اتفاقاً آقاي مديرمان آمد تا سري هم به كلاس ما بزند. وقتي اين جمله را روي تخته سياه ديد پرسيد:« اين را كه نوشته؟» صدا از كسي درنيامد من هم ساكت ، اما با حالتي پريشان سر جايم نشسته بودم.

ناگهان يكي از بچه‌ها بلند شد و گفت:« آقا اجازه؟ آقا، بگيم؟ اين جمله را فلاني نوشته و اسم مرا به آقاي مدير گفت. آقاي مدير هم كلي سر و صدا كرد و خلاصه اينكه: «چرا وارد معقولات شدي؟» و در آخر گفت:« بيا دم در دفتر تا پرونده‌ات را بزنم زير بغلت و بفرستمت خانه.» البته وساطت يكي از معلمين، كار را درست كرد و من فهميدم كه نبايد وارد معقولات شد.

بعدها هم كه در عالم نوجواني و جواني، گهگاه حرفهاي گنده گنده و سؤالات قلمبه سلمبه مي‌كرديم معمولاً‌ به زبان‌هاي مختلف حاليمان مي كردند كه وارد معقولات نبايد بشويم. مثلاً‌ يادم است كه در حدود سال‌هاي45-50 با يكي از دوستان به منزل يك نقاش‌كه همه‌اش از انار نقاشي مي‌كشيد، رفتيم. مي‌گفتند از مريدهاي عنقا است و درويش است. وقتي درباره عنقا و نقش انار سؤال مي‌كرديم با يك حالت خاصي به ما مي‌فهماند كه به اين زودي و راحتي نمي‌شود وارد معقولات شد. تصور نكنيد كه من با زندگي به سبك و سياق متظاهران به روشنفكري نا آشنا هستم، خير من از يك راه طي شده با شما حرف ميزنم .من هم سالهاي سال در يكي از دانشكده‌هاي هنري درس خوانده‌ام، به شبهاي شعر و گالري هاي نقاشي رفته ام.موسيقي كلاسيك گوش داده ام. ساعتها از وقتم را به مباحثات بيهوده درباره چيزهايي كه نمي‌دانستم گذرانده‌ام. من هم سال‌ها با جلوه فروشي و تظاهر به دانايي بسيار زيسته‌ام. ريش پروفسوري و سبيل نيچه‌اي گذاشته‌ام و كتاب «انسان تك ساختي» هربرت ماركوز را -بي‌آنكه آن زمان خوانده باشم‌اش- طوري دست گرفته‌ام كه ديگران جلد آن را ببينند و پيش خودشان بگويند:«عجب فلاني چه كتاب هايي مي‌خواند، معلوم است كه خيلي مي‌فهمد.»... اما بعد خوشبختانه زندگي مرا به راهي كشانده است كه ناچارشده‌ام رودربايستي را نخست با خودم و سپس با ديگران كنار بگذارم و عميقاً بپذيرم كه«تظاهر به دانايي» هرگز جايگزين «دانايي» نمي‌شود، و حتي از اين بالاتر دانايي نيز با «تحصيل فلسفه» حاصل نمي‌آيد. بايد در جست و جوي حقيقت بود و اين متاعي است كه هركس براستي طالبش باشد، آن را خواهد يافت، و در نزد خويش نيز خواهد يافت.

و حالا از يك راه طي شده با شما حرف مي‌زنم. داراي فوق ليسانس معماري از دانشكده هنرهاي زيباي دانشگاه تهران هستم. اما كاري را كه اكنون انجام مي دهم نبايد با تحصيلاتم مربوط دانست. حقير هرچه آموخته‌ام از خارج دانشگاه است. بنده با يقين كامل مي‌گويم كه تخصص حقيقي درسايه تعهد اسلامي به دست مي‌آيد و لاغير. قبل از انقلاب بنده فيلم نمي‌ساخته‌ام اگر چه با سينما آشنايي داشتم. اشتغال اساسي حقير قبل از انقلاب در ادبيات بوده است. اگر چه چيزي - اعم از كتاب يا مقاله - به چاپ نرسانده‌ام. با شروع انقلاب حقير تمام نوشته‌هاي خويش را اعم از تراوشات فلسفي، داستان‌هاي كوتاه، اشعار و .... در چند گوني ريختم و سوزاندم و تصميم گرفتم كه ديگر چيزي كه «حديث نفس» باشد ننويسم و ديگر از خودم سخني به ميان نياوردم. هنر امروز متأسفانه حديث نفس است و هنرمندان گرفتار خودشان هستند. به فرموده خواجه شمس الدين محمد حافظ شيرازي«رحمه‌الله عليه»

ادامه دارد...